Lúa Plenur

lua plenurDa andaina literaria de Alfonso Rodríguez souben pola publicación no seu día de Subir ao faiado (2004) e a aparición, un lustro máis tarde, de Azúcar Glass (2009). Chego agora ao orixinal Lúa Plenur, que hoxe mesmo se presenta no Sindicato do Cómic nas moi literarias rúas de Auria.

Lúa Plenur é un proxecto autoeditado que se presenta en forma de dobre volume estoxado. Nel inclúense os libros Araña estupefacta no teito branco e mais Paper, ambos os dous poemarios-collage onde sobre os recortes de xornais que tapizan todas as planas se insiren versos que funcionan como unha engádega verbal a todo o despregue visual dos libros.

A poesía de Rodríguez transita os noiros da denuncia (dexeneración social, corrupción dos gobernantes, desfeita antiecolóxica, capitalismo feroz), tamén o eido amoroso (Eros anhelante, non sempre correspondido, ou non tanto como se desexar) e mesmo a reflexión metapoética (a escrita como exorcismo, como sisífico labor ao que mal se pode subtraer quen vive na palabra).

lua plenur (II)Hai en Rodríguez imaxes verboicónicas que son auténticos achados e outras que camiñan por landas surreais e automatistas de longa tradición. Mais todo nel agradece o pulo iconoclasta e subversivo, ese seu berrar en véndose ameazado por unha realidade acorante, que destempera e que transparenta nos cadoiros paralelísticos, as secuencias apositivas e o engastado de bascule ora discursivo ora simbólico.

Para os que queiran máis saber sobre do xenuíno territorio autorial que Lúa Plenur deseña recomendo a visita á web que dá conta do proxecto e á que se pode acceder clicando aquí.

Singulares artefactos literarios Araña estupefacta no teito branco e Paper, poesía verbal e visual que revela un complexo mundo creativo do que Alfonso Rodríguez é o gardián.

Esta entrada foi publicada en Crítica literaria, Poesía galega actual e etiquetada , , , , , . Garda a ligazón permanente.