Casas literarias: Celestino Fernández de la Vega

casa cilistroCelestino Fernández de la Vega, Cilistro para os amigos, é un claro exemplo de intelectual no que o contexto natalicio, o espazo e paisanaxe infantes e xuvenís, acaban por conformar un xenuíno modo de ser.

Cilistro naceu en Friol, o 23 de setembro de 1914. A vila luguesa, próxima á Lucus Augusti de selo romano, é toda ela unha landa de antigos señoríos, con pazos e torres medievais que gobernan un territorio de casas fortes e vellos feudos cunha tradición que resoa na historia e nas lendas.

A paisaxe daquelas terras é dunha beleza incontestable. Prados largacíos e correntes fluviais que fixeron do fillo de don Higinio, xuíz e notario da localidade, un neno singular.

A casa de nacenza de Cilistro —e dos seus sete irmáns— foi o Pazo da Torre, unha vivenda onde estivo apenas os anos puerís, pois sendo mozote trasladouse a un outro lar cabo do Campo da Feira, vivenda, esta si, na que pasou a mocidade intelectivamente consciente e, polo mesmo, onde se preconfigurou o pensador e ensaísta que logo foi.

De rapaz, ao Cilistro tiráballe a natación e o fútbol. O seu era arrebolarse ao río e vadialo mergullado de lado a lado, submersión na que era, seica, un auténtico campión. Por descontado, tamén o balompé que daquela comezaba a causar furor, pois mesmo fican testemuños gráficos dos tempos da Preguerra nos que figura na aliñación do Sport Club de Friol.

De por parte, a casa do Campo da Feira foi, decote, o lugar ao que regresar tras o tempo dos estudos, primeiro no Lugo calmo de mediados dos vinte e logo nos avoltos Santiago e Madrid que xa cheiraban o desastre do 36. Por suposto, tamén o paradiso ao que regresaba unha e outra vez para fuxir das obrigas rutineiras da Administración da capital, pois Friol foi sempre para Cilistro o lugar onde todo cobraba sentido.

pazo da torreSe un le con atención os traballos do pensador —recomendo o guieiro dos magníficos estudos de Ramón López e, para o biográfico, tamén a aproximación de Siro López— decatarase pronto do telurismo esencial que agochan. Ese seu vencello co Dereito Natural, a incardinación do Ser Humano na súa Paisaxe constitutiva, unha sorte de diálogo ecolóxico no sentido máis filosófico, un ser na Terra que non é senón un recoñecerse nos ciclos da Natureza, nos días e nas horas dunha tribo apegada á contorna e á tradición. Por iso lle interesou Santa Eulalia de Bóveda, un herdo que nos acena dende os séculos. E tamén o humor como argamasa do ser galego no seu mundo, na súa paisaxe vivencial e humana, transfundida nos espazos. E, xaora, as saudades que agroman nuns lindeiros nos que o espazo, a flora, a fauna, mesmo a climatoloxía determinan un individuo propenso a meditacións non adoitas noutros pobos e que el mesmo definiu diafanamente: “ciclos produtivos, fatalidade, sentimento tráxico da vida, politeísmo, natureza/nai, naturalismo”.

E Friol foi ese seu sancta sanctorum, o recuncho ao que se retirar para ser máis el, como fixera o seu admirado Heidegger ao marchar para a Selva Negra. “Eu son eu maila miña entrañable e íntima paisaxe luguesa”, deixou dito Cilistro.

Cando Celestino Fernández de la Vega habitaba Friol a verba facíase palabra de revelación, porque o Ser era no Tempo, no Tempo demorado daquelas valgas húmidas inzadas de castros milenarios.

Esta entrada foi publicada en Casas literarias e etiquetada , , . Garda a ligazón permanente.