Alén do medo

Hai xa case medio ano que nos deixou Agustín Fernández Paz, mais tal parece que non quixo que a orfandade nos embargase totalmente, pois antes de se ir preparou varios textos que agora ven a luz como obras póstumas. Así acontece con A casa do medo, a novela que publica o selo Rodeira do Grupo Edebé na súa colección Periscopio, onde xa apareceran outros títulos do autor, como Trece anos de Branca ou As fronteiras do medo.

Esta narración compendia moitos dos sinais característicos da súa escrita. En primeiro lugar, por se tratar dun relato no que, como en moitas outras obras, amalgama misterio, aventura e fantasía, mais tamén porque os referentes literarios e da tradición oral, así como a arquitectura da historia recuncan en esquemas que sempre lle foron caros.

A casa do medo achéganos a historia dun mozo que, no espertar da adolescencia, ousa visitar un inmoble témero que ten a fama de ser un lugar enigmático no que suceden cousas estrañas. De resultas deste atrevemento, acabará descubrindo unha sorte de porta a outra dimensión e comezará unha aventura nun universo paralelo no que terá que vencer diversos obstáculos para regresar con vida ao seu mundo.

Se un lembra algúns dos libros máis aplaudidos de Fernández Paz descubrirá pronto o aire de familia que esta novela garda con outras onde os seres fantásticos, os espazos de irrealidade ou o terror e o mistérico son protagónicos, pois A casa do medo é tanto unha narración fantástica coma un relato de medo, tamén unha novela de iniciación que responde ao modelo proppiano do heroe que emprende unha viaxe incerta da que debe regresar vitorioso.

A xenialidade de Fernández Paz non está, por tanto, nos materiais dos que se serve, ben coñecidos noutros creadores e na escrita propia, senón na sólida aliaxe que leva a cabo das tradicións orais e as homenaxes a outros autores, o que fai que neste A casa do medo sexa doado rastrexar as citas e alusións a Poe, Lovecraft, Tolkien, Lewis e outros, sen descoidar as presenzas dos seres do Ultramundo galego e mesmo as chiscadelas de ollo a obras tanto de escritores por el apreciados (velaí o corvo falador, ben cunqueiriano) e tamén as inclusións autorreferenciais (unha das personaxes principais chámase, xustamente, Branca, como a protagonista doutra coñecida novela del e, como outros personaxes que ideou, é un ser espectral).

Importante resulta tamén o xogo cos elementos autobiográficos que transforma literariamente, tal como sucede noutros libros. Así, o relato bota a andar en Valverde, un trasunto da súa Vilalba natal, e o rapaz protagonista é un escritor que, como o autor empírico, regresa dende o Vigo da instalación adulta á pequena vila na que naceu e pasou os anos da infancia e puberdade e nos que experimentou a extraordinaria historia que rememora.

Así pois, A casa do medo ofrécese como elixir no que, por decantación, o mellor do Fernández Paz de anteriores libros cristaliza nunha narración curta que incorpora aquilo que máis acaidamente define a súa escrita e que ten feito del un dos autores máis prezados e admirados da Galicia do noso tempo. Magnífico ronsel para unha vida literaria inzada de brillantes historias que son xa clásicos modernos das nosas letras. Este A casa do medo é o mellor dos epítomes posibles e tamén un convite para deixarse atrapar polo misterio e a aventura dun relato no que o valor da amizade, a superación dos nosos medos e a maduración persoal constitúen as pedras angulares dunha historia inesquecible.

[El Ideal Gallego e Diario de Ferrol, 11-12-2016]

Esta entrada foi publicada en Literatura galega, Literatura infantoxuvenil, Narrativa galega actual e etiquetada , , . Garda a ligazón permanente.